تبلیغات
وبلاگ شخصی توفیق بیتوشی - انشای خلاق

تازه ها : ظرفیت شعر ایرانی جهانی نیست . . .
نویسنده :توفیق بیتوشی
تاریخ:چهارشنبه 31 خرداد 1391-07:19 ق.ظ

انشای خلاق

انشای خلاق

اگر سیستم آموزش انشا از همان پایه ( دوره ابتدایی) با زندگی روزمره بچه ها گره خورده باشد، بچه ها درک عمیق تر و بهتری نسبت به انشا پیدا می کنند؛ یعنی به دلیل ویژگی تحول پذیری ای که بچه ها دارند، از آن حرکت خود کم بینی و نگه خاص دارند، از آن حالت خود کم بینی و نگاه خاص خودشان می توانند خارج شوند واز منظر دیگران هم به مسئله نگاه می کنند. به فرض وقتی می خواهیم موضوعی برای انشا داشته باشیم، به جای این که ما به بچه ها موضوع بدهیم، خودشان می توانند راجع به موقعیتی که همه آن ها تجربه کردند مثلا در زنگ تفریح چه اتفاقی برایشان افتاد؟ از چه چیزی خوششان آمد؟ بنویسند  و بعد بخوانند.

این باعث می شود بچه ها روی افکارشان متمرکز شوند وآن ها را سازماندهی کنند. چون موقعیت برای همه آن ها یکسان بود. می بینید در فضایی که همه بودند هر کسی از یک چیزی لذت برده ونگاه متفاوتی به مسئله داشته است. در عین حال از تجارب دیگران هم بهره مند می شوند و سعی می کنند از زوایای مختلف به مسئله نگاه کنند. بگیریم واجازه خلاقیت به آن ها بدهیم، به نوشتن راغب تر می شوند و این که مثلا احساس می کنند این بار موضوع را خودشان تعیین کردند و داوطلب می شوند برای خواندن، چون دوست دارند بیانات درونی شان را بتوانند با دیگران مطرح کنند.

به نظر من اگر یک سیاست تشویقی در این زمینه پیش بگیریم، بسیار پسندیده تر است. یعنی به جای این که روی غلط هایی بچه ها دست بگذاریم. روی نقطه های برجسته و مثبت نوشته هایشان تمرکز کنیم و تلویحا در کنار آن به غلط ها نیز اشاره کنیم که << اگر یان جمله این جوری بشود خیلی زیباتر می شود.>> ولی متاسفانه در نظام آموزشی، سیاست هایمان تنبیهی است. حتی وقتی می خواهیم یک بچه خوب را تشویق کنیم، مثلا << نمره اش 18 شد، می گوییم از تو انتظار نداشتیم 18 بشوی. چرا دوتا غلظ داشتی در دیکته.>> یا در انشا. << من فکر می کردم وضعیت تو بهتر از این باشد.>> به جای این که بگوییم: << انشای تو خیلی زیبا بود، من لذت بردم. ولی اگر این اصلاحات را هم در نظر بگیری، می تواند فوق العاده باشد.>> این سیستم ارتباطی وتشویقی می تواند کمک دهند باشد و با نیازهای بچه ها گره بخورد، یعنی با زندگی روزمره و خلاقیشان. بنابراین به جای این که موضوعات از قبل آماده شده ای را داشته باشیم، بگذاریم موضوعات از فضای زندیگ بچه ها بلند شود: آن چیزی که مشغله ذهنی شان است و دوست دارند راجع به آن حرف بزنند. این طوری هم به خلاقیت هایشان اجازه رشد می دهیم و هم به بیانشان فرصت می دهیم که سازماندهی بهتری پیدا بکند.

نویسنده دکتر شهلا پاکدامن_ استاد دانشگاه شهید بهشتی،منبع:انشاء و نویسندگیَُ






Check PageRank